De langverwachte memoires van Blair liggen in de boekwinkels. Het boek is een rondreis, die ons een kijkje laat nemen in de wereld van bekenden en de mensen, die de macht hebben inclusief de opmerking, dat Mandela geen heilige is en soms hatelijk en bot kan zijn.

Blair vertelt over de lastige gesprekken met de koningin over de nasleep van Diana’s ongeval, toen de steun voor het Britse koninklijk huis onder de Britse bevolking tot op een dieptepunt gezakt was.

Blair schrijft dat hij probeerde de koningin een verklaring te laten afleggen en dat hij bang was dat ze hem arrogant vond. Tegen hem nam de koningin namelijk een hoogmoedige houding aan.

Maar ze had ook haar huiselijke kant. Blair herinnert zich dat er op een weekend een barbecue op Balmoral werd gegeven door de koninklijke familie. Prins Philip was aan het koken terwijl de koningin met rubber handschoenen de afwas aan het doen was.

Diana was makkelijker in de omgang. Een buitengewoon fascinerende vrouw volgens Blair die zei dat hij haar had gewaarschuwd en dat hij een slecht gevoel over haar vriend Dodi Fayed had. Fayed was een probleem had Blair gezegd, maar hij gaf toe dat hij zelf niet precies wist waarom. ‘Ik voelde mij toen niet op mijn gemak.’

Diana en Dodi kwamen in augustus 1997 om bij een auto-ongeluk in Parijs. In Blair’s toespraak op de begrafenis noemde hij haar de ‘People’s Princess’ en wist de stemming van de mensen perfect weer te geven en het hielp hem in die tijd zijn populariteit te versterken.