Laura, nog altijd vijftien, zit vandaag op volle zee met haar zeilboot Guppy. Ze heeft de Grote Oceaan achter zich gelaten en vaart de beruchte Straat Torres in, op weg naar Australië waar ze begin volgende maand hoopt te arriveren.
'Ik ben omsingeld door riffen, waarvan ik de meeste niet kan zien. Het is hier af en toe heel smal en er varen grote vrachtschepen, waarvan de schippers geen woord Engels spreken. Wat de navigatie en elkaars bedoelingen er niet duidelijker op maken', schrijft ze op haar blog.

De Straat Torres is een zeestraat tussen Australië en Papoea-Nieuw-Guinea die de Grote en Indische Oceaan van elkaar scheidt. 'Feitelijk is het ook het uiteinde van het beroemde Great Barrier Reef. En riffen hebben als nadeel dat je ze níet ziet, maar er wél keihard op kan knallen. Ook is het een drukke vaarroute en is het bezaaid met scheepswrakken', legt Laura verder uit.
Dat betekent voor haar dus twee dagen geen slaap en héél goed uit kijken.
'Ik ben wel benieuwd na het lezen van alle horrorverhalen van andere zeilers. Maar ik kijk er tegelijk ook erg naar uit', zegt ze. 'De golven zijn hoog, komen overal vandaan en slingeren mijn boot alle kanten op. Veel meer dan met varen bezig zijn en zout water happen, lukt me dan ook niet.'

Laura vindt het makkelijker dan verwacht om zo ver van huis te zijn. 'Het is zowat een manier van leven geworden en ik geniet er met volle teugen van.' Haar verre tocht, waarop ze zowat alle wereldzeeën trotseert, bracht Laura al op de Canarische Eilanden, de Caraïben en via de Galapagoseilanden naar de eilandengroep Fiji in Oceanië. Haar laatste halte voor ze koers zette naar Australië was de eilandrepubliek Vanuatu.

'De eerste dagen na mijn vertrek uit Vanuatu wilde de wind niet meewerken', schrijft ze in haar dagboek. 'Zo leg ik natuurlijk geen grote afstanden af, maar ik had wel tijd om op mijn gitaar te tokkelen. De wind komt wel weer terug. Het geeft me gemengde gevoelens om de Stille Oceaan achter me te laten. Die was prachtig.'

Het had heel wat voeten in de aarde voordat Laura Dekker aan haar tocht en recordpoging kon beginnen. Aanvankelijk wilde ze al in 2009 vertrekken, maar het Nederlandse gerecht stak daar een stokje voor en stelde haar onder toezicht van de Raad voor Kinderbescherming.

'Die rechtszaak en de negatieve media-aandacht errond hebben hun tol geëist', zegt Laura's manager Lyall Mercer. Volgens hem heeft het zeilmeisje het helemaal gehad met Nederland en zou ze haar boot eigenlijk onder Nieuw-Zeelandse vlag willen laten varen. Dat zou kunnen omdat Laura ook die nationaliteit heeft. Ze werd immers geboren op de boot van haar ouders, die toen lag aangemeerd in Whangarei, Nieuw-Zeeland. 'Zoals Laura zijn er slechts weinigen. Ze is een vrije vogel en hoewel ze volop gaat voor het record, ziet ze deze tocht vooral als een persoonlijke verrijking.'
Volgens haar vader Dirk Dekker is de kans klein dat ze zich ooit nog in Nederland zal vestigen. 'Als ze klaar is met haar reis, kan ze gaan waar ze wil.'